گادیم تا گاد

در سرمایی فلج‌کننده که گویی زمان در آن کند و سنگین به جلو می‌رود، «گادیم تا گاد» روایت فروپاشیِ منظومه‌ای آشنا را آغاز می‌کند؛ منظومه‌ای از خوابگاه‌ها، کتابخانه‌ها و دوستی‌های دانشجویی که نخستین تَرک‌ها را در زیر بورانِ سردیز نشان می‌دهد. گادیم گالان، صبحی معمولی را با تماسِ همکلاسی‌اش سروش آغاز می‌کند؛ گفت‌وگویی روزمره که با دیدن منظره‌ی سفید بیرون و بسته شدن ناگهانیِ درها رنگِ هشدار می‌گیرد. این آغاز ساده، تدریجی به نقطه‌ای تبدیل می‌شود که دیگر «عادی» معنا ندارد.

گروهی از جوانان، سروش، راحیل، رزگار و هورین، در بطنِ این تغییر قرار می‌گیرند. آن‌ها در روزمرگی‌هایشان با هم‌اند: چایِ سردیزی در صبح‌گاه، برنامه‌ی رفتن به کتابخانه، ناهارهای کوتاه و شوخی‌هایی که تنها حریم امنِ نسبی را شکل می‌دهد. اما کشفِ «شکاف»؛ رخدادی که ابتدا به صورت داده‌ها و مشاهداتِ ناتمام پدیدار می‌شود، این حریم را می‌شکافد. آزمایشگاه بتن، رصدخانه و افلاک‌نما دیگر مکان‌های خنثی علم نیستند؛ آن‌ها به شیاری بدل می‌شوند که از آن نفسِ چیزِ دیگری بیرون می‌آید، چیزی بی‌نام، سرد و عمیق که پرسش‌ها را نه پاسخ می‌دهد و نه تسلیمِ فهمِ انسانی می‌شود.

وحشت در این اثر آرام است: نه نمایش‌گرِ ترسی ناگهانی، بلکه فرسایشِ پیوسته‌ی اطمینان. سکوتِ برفیِ شهر، صدایِ نفسِ مردمی که دیگر نیستند را فریاد می‌زند و همان سکوت به‌ نشانه‌ی حضورِ آن «آن‌سو» عمل می‌کند. روابط انسانی، که گاه پناه و گاه بارِ مسئولیت‌اند، در برابرِ این نظمِ جدید رنگ می‌بازند؛ عشق و دوستی به انتخاب‌هایی تبدیل می‌شوند که تبعاتِ اخلاقی و تراژیک دارند. شخصیت‌ها باید میان کنجکاوی و حفظِ انسانی‌ترین پیوندها تصمیم بگیرند؛ تصمیم‌هایی که ممکن است هزینه‌ای سنگین طلب کنند.