آب و آیینه

رمان «آب و آینه» روایتی خیال‌پردازانه و در عین حال تاریخی درباره‌ی جست‌وجوی هویت و ریشه‌های خانوادگی است. داستان حول محور شخصیت «ایران» می‌چرخد؛ دانشجویی که با پرسش‌هایی درباره‌ی گذشته و معنای نام خانوادگی خود، دچار سرگردانی است. نقطه عطف داستان زمانی رخ می‌دهد که او با یک آینه‌ی قدیمی مواجه می‌شود؛ آینه‌ای که با پاشیدن آب بر روی آن، به دروازه‌ای برای سفر در زمان بدل می‌گردد.

ایران از طریق این آینه، به دوره‌های مختلف تاریخی ایران — از دوران هخامنشی و ساسانی تا عصر اخیر— سفر می‌کند. او در این سفرها، با سرگذشت اجداد خود و رنج‌ها، بی‌عدالتی‌ها و رویدادهای تاریخی که در کتاب‌های رسمی نیستند، روبرو می‌شود. ساختار کتاب از رفت‌وبرگشت میان زمان حال و تجربه‌های تاریخی شخصیت اصلی تشکیل شده است.

نویسنده با استفاده از این عنصر تخیلی، به موضوعاتی چون جایگاه زنان در تاریخ، استبداد و پیوند میان گذشته و حال می‌پردازد. در نهایت، با شکستن آینه و تبدیل شدن تکه‌های آن به یک اثر هنری، کتاب پیامی عمیق درباره‌ی وحدت بخشیدن به تکه‌های پراکنده‌ی تاریخ و پذیرش هویت شخصی ارائه می‌دهد.