و رقص کاه، کومه میسازد

وزن بی عدالتی اتقدر سوار بر من و خانه ام است که نایی برای استخوان‌ها و رگهایم نمانده. شاید سال‌های زیادی قرار است بماند . من آیا تحملش را دارم؟ یا روح میبازم ؟دیگر خیلی طولانی شده ذهنم فراموش کرده که چگونه شروع شد فقط بار تلخ ظلم و مرگ تدریجی شعرهایم، ارزوهایم و بالهایم را حس میکنم قبل ترها را یادم نمی آید اما يادآوری این سال‌های اخیر ، بدتر از وزن مرگ است. چطور زندگی را از مرگ نجات دهم؟! سرم سنگین از خونهایی ست که گریه نکردمشان، راه که می‌روم چاله ای از خون در سرم تکان میخورد و از پنجره ی همیشه خیس چشمهایم همه جا را قرمز میبینم. چگونه می‌شود به این نقطه رسید؟!چگونه می‌شود پذیرفت؟ مادربودن را، همسر بودن را. دوست بودن را و انسان بودن را؟ جنگ است انگار جهان هم مثل من در حال تجربه کردن مرگ است. جهانی که هزاران من را در خود له میکند و زنده نگه میدارد. اینکه تقصير چه کسی ست سوال وحشتناکی ست که جوابش وحشتناک تر از خودش است.

حال فقط شعر را دارم

“زن کوتاه قد

همان که جالیز با دستهایش محصول میداد

بدکاره ای که آدمیزاد بود

ماه، قرص کامل شده بود

خربزه بزرگی را برید

در سینی سنگین مسی چید

کدخدا در چادر بود

دستهای زن ، چادر را کنار زد

همان دستها…

و سینی را روی تخت گذاشت

بدکاره ای که جالیز با دستهایش محصول میداد

زیر آسمان خدا

بدکاره ای که آدمیزاد بود”