موش کوری که می دید

داستان موش کوری که می دید، داستان موش کوچکی است که علارغم هشدار پدر و مادر خود تصمیم می گیرد برای دیدن خورشید به سطح زمین بیاید. او در این مسیر با چالش هایی مواجه می شود که حتی ممکن است جانش را ازدست بدهد، اما او همچنان به راه خودش ادامه می دهد و در این میان دوست پیدا می کند و تصمیم می گیرد به او کمک کند.

کیارش طراقی نویسنده کتاب در ۱۰ سالگی این کتاب را نوشت و همه داستان زاییده تخیلات کودکانه اوست و هیچگونه دخل و تصرفی در آن وجود ندارد.

او به کتاب و کتابخوانی علاقه دارد و در سن ۸ سالگی با کمک دوست صمیمی پدرش آقای علی صنعوی (از مترجمین بزرگ و مطرح ایران و مخصوصا شهر مشهد) کتاب دیگری بنام فانوس دریایی نوشت.

او در کودکی همنشینی با بزرگان فرهنگ و ادب ایران همچون آقای قاسم صنعوی ، آقای علی صنعوی و دکتر محمود فتوحی را تجربه کرده است.

داستان موش کوری که می دید روایت نمادین موشی است که سفر قهرمانی خود را در مسیر رشد و بلوغ آغاز می کند.

نویسنده با زیرکی تمام اسم داستان را انتخاب کرده است که نشان دهنده تضادی آشکار بین کور بودن و دیدن وجود دارد.

موش کور کوچک در مسیر دیدن خورشید که نماد امید، نور، روشنی و زندگی ست کوله بار سفر را می بندد و راهی سفری ناشناخته می شود، سفر قهرمانی او از معصومیت کودکانه تا رشد و بلوغ.

در این داستان بسیار کوتاه درس های بسیار بزرگی همچون شجاعت، ریسک پذیری، ماجراجویی،کنجکاویِ، امید به زندگی، دوستی، شفقت و مهربانی نهفته است.

او این سفر پرمخاطره را به جان می خرد برای دیدن چیزی که ارزشش را دارد: “خورشید!”