مه شو

این کتاب داستانی است از عشق به انسانها و از خود گذشتن در راه آرمانها و باورها و نیز نجات دیگران بدون محدودساختن خویشتن در قید دین و ملیت؛ داستانی که در بستری تاریخی و شبه حماسی و مرتبط با مقطعی پرتلاطم از تاریخ ایران در دورۀ حاکمیت خاندان بنی عباس روایت می شود. نویسنده بر آن بوده که شور انسان دوستی مردانی دلاور از خطۀ طبرستان (مازندران کنونی) را به تصویر بکشد که آرمانشان حفظ حقوق، شأن و جایگاه انسانها بوده است، بیآنکه باورهای دینی و ایدئولوژیک

بر اولویت انسانبودن غالب شود.

داستان با پناه بردن دختری جوان به نام مه شو به ونداد هرمز، حکمران

مردمی و نیکنام بخشی از ولایت طبرستان، آغاز میشود. مه شو از جور

و بیداد سربازان و اشغالگران تحتفرماندهی خاندان عباسی که والدینش

را به قتل رساندهاند، مستأصل و بیپناه، به ونداد متوسل شده است. ونداد

هرمز پس از آ گاهی از قیام گروهی از مسلمانان در گرگان، نامۀ دعوت به

همکاری را برای شروین یکم، حکمران منطقۀ باوند در خطۀ طبرستان،

میفرستد. پس از پیوستن حاکم زرمهری، فرمانروای بخشی از شرق

طبرستان، این سه حکمران زرتشتی همپیمان میشوند که با هدف دفاع

از راستی و نجات مردمانشان از ظلم فراگیر و خراج سنگین تحمیلی

حکومت اعراب، علیه غاصبان سرزمینشان قیام کنند. ادامۀ داستان شرح

مبارزه و رویارویی دو جناح است و نیز دام افکنی خلیفۀ کم تدبیر، کم صبر

و آتشین مزاج عباسی، هادی، که با درایت ونداد