زاد و ماه

و او هر هفته یک نامه دریافت می‌کرد، بدون نشانی فرستنده، بدون امضا، فقط یک کلمه:«ماهِ من!» ای ماه، ای رسولی که شب به شب نامه های مرا با خود می‌بری و در پیشگاه خدا پهن می‌کنی، چون دلی خون آلود، امشب نامه‌ای ندارم که بنویسم،جز سؤالی؛ سؤالی که چون خاری است در دل و چون تیغی است در زبان. ماه،چرا؟ چرا زاد که نانش را با گنجشک قسمت می‌کرد اکنون باید لقمه‌اش را با درد شریک شود؟ چرا دختری که حتی سایه اش را با مورچه ها قسمت می کرد اکنون باید زیر سایه ی بیماری خم شود؟ من نگفتم «چرا من؟»، من گفتم«چرا این گونه؟». چرا این درد،این تکرار،این لب های همیشه خشک، این زانوهای همیشه تاخورده؟ چرا شب های بی صدا،چرا آسمانی که دیگر جواب نمی دهد؟ چرا ماهی که فقط نگاه می کند و بغضی که فقط فرو می رود؟ ای ماه، نکند تو نیز دیگر جوابی نداری؟… ماه می شنید، اما لب نمی‌گشود؛ نه از بی مهری، که او آینه دار بود،نه خدا. آینه دار شب های تب دار که حرف های او را در حریرِ سکوت پیچید و به پیشگاه آن برد که دیر پاسخ می هد،اما پاسخ می‌دهد. اما وقتی نامه ها ناگهان قطع شد، رازِ زاد شب را لرزاند… خون در رگ های آسمان، فریاد در سکوتِ ابدی، و تو،خواننده، اکنون نگهبان آن رازی… شاید زاد در تو زنده شود. تو هم ماهی، در دلِ سوزانی که نامه اش نانوشته، اما ستاره ها را به رقص می آورد و مرگ را به سخره می‌گیرد. زاد و ماه، نامه هایی که تو را می نویسند، رازی که تو را می بلعد و پاسخی که در روحِ تو شکوفا می‌شود…