باور نمی کنم

به نام خالق زیبایی ها

«باور نمیکنم» همان طور که از نامش پیداست قصه ی یک درد مشترک را به تصویر میکشد ؛

از بین رفتن یک باور

از دست دادن یک قصه

بیگانه شدن با آشنا ترین تکه از وجودتان

چیزی که دوستش داری به شکل غیرقابل باوری غریبه است ، نا آشنا و بیگانه با تمام تصور ما به روی زمین راه می رود ، کسی که زنده است ، ما را به سوگ خودش می کشاند !

برای مرگی که اتفاق نیفتاده گریه میکنیم ، برای مرگ باور هایی که داشتیم و این از هر سوگی برای انسان نفس گیر تر خواهد بود.

دیگر خاکی نیست که عزیزی را پناه دهد

حال یک انسان زنده ، هم خودش هم باور هایمان را کشته است و ما بی دفاع تر از همیشه فقط نگاه میکنیم

هیچکس به غیر از آدمی که یقین و باورش را از دست داده بی پناهی را نمی شناسد

تنها ماندن و نگاه کردن به اتفاقی که آدم ها با رفتارشان به زندگی ما تحمیل کرده اند ، قصه ای که برای تمام ما بار ها و بار ها تکرار شده ، و هیچ گاه غمش برای همیشه از بین نمی رود ، گرفتن باور هایی که با پاکی کودکانه و صادقانه ای شکل گرفت

همچون قتل همان کودک ، تا ابد جای زخمش باقی می‌ماند .

ماجرا تمام ناشدنیست ، همیشه آثاری از این جنگ نابرابر در قلب هایمان خواهد ماند

این کتاب قصه ای برای یک درد مشترک است ، یک همدردی و یک روایت از تمام اتفاقاتی که ما را از ما گرفتند و دیگر هرگز به ما بازنگرداند