تماس با جهان

گاهی اتفاقی در بیرون می‌افتد و پیش از آن‌که فرصت کنیم درباره‌اش فکر کنیم، بدن پاسخ داده است.

نفس کوتاه می‌شود، فک کمی سفت می‌شود، سینه جمع می‌شود و ذهن شروع می‌کند به ساختن معنا، پیش‌بینی کردن و آماده شدن برای چیزی که شاید هنوز حتی رخ نداده باشد.

«تماس با جهان» از همین لحظه آغاز می‌شود؛ از فاصلهٔ کوتاه میان آنچه در جهان اتفاق می‌افتد و جایی که ما از آن به جهان پاسخ می‌دهیم.

پرسش مرکزی کتاب ساده است:

من از کجا با جهان تماس می‌گیرم؟

از ترس؟

از کمبود؟

از دفاع؟

از عجله برای نجات خودم؟

یا از حضوری که لازم نیست پیش از زندگی کردن، همه‌چیز را حل کند؟

«تماس با جهان» این پرسش را در شش فصل دنبال می‌کند:

از فراشناخت و دیدنِ جای ایستادن تا مشاهدهٔ وارونه و دیدنِ بدن؛ از حافظهٔ شکوفایی و آشنا شدنِ بدن با کیفیتی تازه از زندگی تا نقطهٔ تماس؛ و از مراقبه تا رؤیاگرد و امکانِ زیستن از جایی دیگر.

در این مسیر، سیستم بقا دشمن نیست. ترس، اضطراب و واکنش‌های بدن چیزهایی نیستند که باید حذف یا شکست داده شوند. مسئله این است که آیا هر بار که بدن وارد بقا می‌شود، تمام زندگی نیز باید از همان‌جا ادامه پیدا کند؟

به همین دلیل، «تماس با جهان» دربارهٔ مثبت‌اندیشی، کنترل ذهن یا ساختن نسخه‌ای بی‌نقص از خود نیست.

دربارهٔ دیدن است.

دیدنِ فکر، پیش از آن‌که به سناریو تبدیل شود.

دیدنِ واکنش، پیش از آن‌که مسیر شود.

دیدنِ بدن، بدون جنگیدن با آن.

و دیدنِ نقطه‌ای که از آن، جهان برای ما معنا پیدا می‌کند و پاسخ ما وارد زندگی می‌شود.

شاید جهان همیشه فوراً تغییر نکند.

شاید ترس هنوز بیاید، بدن هنوز گاهی در بقا قرار بگیرد و زندگی همچنان مسئله‌های خودش را داشته باشد.

اما ممکن است چیزی در نسبت ما با همهٔ این‌ها تغییر کند:

جایی که از آن با جهان تماس می‌گیریم.

«تماس با جهان» دعوتی برای رسیدن به پایان راه نیست.

دعوتی است برای دیدنِ اینکه همین حالا،

از کجا داری زندگی می‌کنی.