دیوان

دیوان، نوشته ژینو عزیزی، داستانی رازآلود و روان‌شناختی است که خواننده را از مرز باریک میان افسانه و واقعیت عبور می‌دهد؛ جایی که ترس، حافظه و انتخاب، چهره‌ای تازه پیدا می‌کنند.

داستان از شبی بارانی و سفری ماجراجویانه آغاز می‌شود؛ سفری که قرار است چند جوان را به جست‌وجوی یکی از افسانه‌های تاریک منطقه بکشاند. اما آنچه در مسیر می‌یابند، بسیار پیچیده‌تر از یک افسانه قدیمی است. در دل کوهستان، خانه‌ای اسرارآمیز و آدم‌هایی با گذشته‌هایی مبهم، فضایی می‌سازند که در آن هیچ چیز آن‌گونه که به نظر می‌رسد نیست.

دیوان تنها داستانی درباره ترس نیست؛ روایتی است درباره رویارویی انسان با بخش‌هایی از وجود خودش؛ درباره انتخاب‌هایی که گاهی ساده به نظر می‌رسند، اما پیامدهایشان تا مدت‌ها باقی می‌ماند. در این رمان، مرز میان قربانی و ناظر، حقیقت و خیال، و گذشته و اکنون بارها جابه‌جا می‌شود.

فضای وهم‌آلود، رازهای پنهان، نمادهای روان‌شناختی و تعلیق مداوم، خواننده را قدم‌به‌قدم وارد جهانی می‌کند که پاسخ‌هایش همیشه در دسترس نیستند.

دیوان دعوتی است برای ورق زدن، شک کردن، ترسیدن و پرسیدن یک سؤال: اگر روزی مجبور شوی با تاریک‌ترین بخش خودت روبه‌رو شوی، چه چیزی را انتخاب می‌کنی؟

هر صفحه دری می‌گشاید و هر سکوت، رازی پنهان دارد.