رستگاری معکوس

محمدمهدی حیدری گرجی با تخلص رشاو، نویسنده‌ای است که تجربهٔ زیسته‌ای منحصر‌به‌فرد و آگاهی نسبی ای از فرهنگ‌های اسکاندیناوی، آمریکایی، ژاپنی و انگلیسی دارد؛ تجربه‌ای که نه از مهاجرت یا زیست در این کشورها، بلکه از سال‌ها مطالعهٔ فردی، پژوهش شخصی و غرق شدن در تاریخ و جهان‌بینی این فرهنگ‌ها از باستان تا امروز به دست آمده است.رشاو با قلمی جهانی، اندیشه‌محور و چندفرهنگی می‌نویسد؛ قلمی که در آن، خواننده با خیره شدن به متن، سبک ثابت و حاکمی نمی‌یابد. روایت‌های او میان تاریخ، روان‌شناسی رفتار، اسطوره، واقعیت و جهان‌سازی مدرن حرکت می‌کنند و همین سیالیت، امضای پنهان آثار اوست.او پیش‌تر با رمان‌های «مه‌شو» و «فلورین» شناخته شده و «رستگاری معکوس» ادامهٔ مسیر او در کاوش تاریخ و انسان است؛ مسیری که در آن، فرهنگ‌های دور و نزدیک در یک جهان ادبی واحد به هم می‌رسند
.معرفی کتاب رستگاری معکوس«رستگاری معکوس» رمانی تاریخی‌ـ‌انسانی است که در بستر انگلستان قرون وسطی و روزگار جنگ‌های صلیبی روایت می‌شود؛ اما تاریخ در این اثر تنها یک پس‌زمینه نیست، بلکه میدان برخورد انسان‌ها با ایمان، ترس، وظیفه و انتخاب‌های اخلاقی است.این رمان با فضاسازی پژوهش‌محور، شخصیت‌پردازی رفتاری و نثری دقیق، زندگی مردمانی را دنبال می‌کند که در میانهٔ تاریکی و آشوب، ناچارند معنای رستگاری را دوباره تعریف کنند. پرسش اصلی کتاب، پرسشی بنیادین و انسانی است:
آیا رستگاری همیشه از مسیر نور می‌گذرد، یا گاهی از دل تاریکی؟«رستگاری معکوس» تجربه‌ای متفاوت از رمان تاریخی فارسی ارائه می‌دهد؛ تجربه‌ای که هم برای مخاطب علاقه‌مند به تاریخ جذاب است و هم برای خوانندهٔ ادبیات داستانی که به دنبال روایت‌هایی اندیشه‌محور، چندلایه و انسانی است.
در میان چکاچک شمشیرها و ناله هایی که بر قلب انسان چنگ می زدند،
زوزۀ تیرها همچون گرگان گرسنه سینه ها را می دریدند. ترس تمام وجود را
فرامی گرفت. از آسمان صدایی چون سقوط شهابسنگ شنیده میشد؛
گویی می سوخت، پیش از آنکه بسوزاند. هیچ راهی، جز جنگیدن پیش روی
نبود، آنجا که زمین و آسمان مرگ را با لبخندی سرد پیشکش میکردند.
سنریک با نعره هایی که لرزش دلهای ترسان را آرام میکرد، فریاد میزد:
»ای سپاه دورهام، یاوران خدا، از مرگ مترسید که مرگ برای یاران مسیح
پاداشی بزرگ است. امروز ما در برابر دیدگان مسیح، به استقبال مرگ
میرویم و بزدلان جز شرمساری چیزی در فردای کارزارشان نخواهد بود. من
نور مسیح را از افق عکا میبینم. بگذارید فرزندانمان از شجاعت ما بگویند.
خداوند همچنان که از ما حمایت کرد، حامی آنان نیز خواهد بود«.
چشمان سربازان دورهام با شنیدن صدای سنریک روشن شد، همان دم
که تیرها همچون باران از آسمان فرومی ریختند. سپاه نعره کشید و فرماندهی
با شنلی سبز با نقش درخت بلوط بر آن، با زرهی درخشان و شمشی