آتشفشان دل

از دیدگاه علم روانشناسی غالباً می‌گویند انسان در۴۰ سالگی به تکامل عقلی می‌رسد، یعنی شخصی که از لحاظ روانی سالم است معمولاً در این برههٔ سِنّی به کامل‌ترین درک از تمام یافته‌های علمی وعقلانی خودش دست پیدا می‌کند. امّا از آنجا که عقل وعشق هرگز در یک قاب نگنجیده و نمی‌گنجند وهم‌چنانکه دنیای شعر نیز از جنس احساسات بسیار لطیف می‌باشد بنده‌هم گویا از این قاعده مستثنی نبوده‌ام، چرا که کاملاً بالعکس بعد از گذار از۴۰ سالگی به درک جامعی از بُعد احساس و شعور در حَد خودم رسیده‌ام، چون دیگر تقریباً با خرد وهوش بیگانه و غریبه‌ام و اعتقاد دارم که مثنوی آتشفشان دل گواهی بر صدق اظهارات اینجانب می‌باشد وگر‌نه چگونه ممکن است که یک انسانِ دارای عقل سلیم پس از۲۴ سال با کَندوکاو در‌لابلای خاک سرزمین خاطرات گوناگون خویش اقدام به نبش قبر، ‌آن‌هم نسبت به عزیزترین شخص از دست دادهٔ خود بنماید و بعد از زُدودن غبار فراموشی از صفحات آلبوم عشق اقدام به نگارش همهٔ جزییات آن در قالب یک کتاب نموده و سپس همان مکتوب را به معشوقی تقدیم کند که حتی خودش‌هم در مقام شاعر نمی‌داند طرف مقابل که بوده یا کیست!؟ یعنی دریغ از یک نام و نشان!

مگر تعبیر چنین اقداماتی جز در قالب (جنون جاودانهٔ عشق) تفسیر دیگری هم می‌تواند داشته باشد!

عجیب‌تر اینکه اتّفاقی که با سکوت در سال اسب شکل می‌گیرد دوباره با وَقفه‌ای طولانی با اعتراف در سال اسب منتشر می‌گردد! در حالی‌که دلم گواهست که هیچ انتخاب آگاهانه‌ای توسط من در میانهٔ کار نبوده!

مَع‌َالوَصف در دنیای جبرآلود خودم از یگانه خالق و منبع عشق کلّ کائنات درخواست می‌کنم که اگر صلاح می‌داند این نامه را به‌دست خودش برساند.

والسّلام- روح‌اله قهرمانی (امیر)