در ما دنیایی آبستن یک فریاد خفته است

در آثار هنرمند بزرگ کشورمان مرحوم استاد بهرام بیضایی افرادی را می بینیم که در جای خود قرار ندارند یا به قول ایشان روی خط کشی ها سرگردانند.

اگر بخواهم با صداقت کامل مخاطبان عزیز را با خویش آشنا سازم باید بگویم که من نیز همواره چون شخصیت های آثار استاد بیضایی سرگردان بوده ام و اگر بخواهم خود را از دایره ی سرگردانی ها رها سازم راهی را جز سرودن شعر نمی شناسم.

در پایان این آشنایی،خوانندگان بزرگوار را با شعری از خویش به خواندن این اثر دعوت می کنم

سپاسگزار و قدردان شما زهراریاحی

من فراز ابهامم

مرا به دستان پگاه بسپار

من ترسی اخفا گشته در سینه ام

مرا به چلچراغ مذاب شهرها بسپار

من پیرامون گشته به گشته انکارم

مرا به تاریکی گمشده در خفا بسپار

من انیس جدا افتاده از مونسم

مرا به بی نقابی نقاب ها بسپار

من شعری به دار آویخته در بارانم

مرا به سیلاب فراموشی تلاش ها بسپار

من شعر نیمایی ام، قافیه بر باد داده ام

مرا به سکوت شب، به نگاه جامانده در خزان بسپار