گندم زار

در جهانی که پویاییِ اندیشه گاه از حرکتِ فیزیک کندتر میشود، بشر به مرحلهای
رسیده است که باید خویشتن را از نو بیافریند. ما انسانها سالیان دراز در جستجو ی
معنا بوده ایم، اما کمتر کوشیده ایم تا «فرایند آفرینش معنا » را بشناسیم؛ «ژنیزم ،»
پاسخی به این نیاز است که راهی برای دیدنِ دوبارهی خلقت، نه از بیرون، بلکه از درون
ژنِ آگاهیِ بشریت میباشد.
در این کتاب، نویسنده ما را به دشتهای گستردهای میبرد که در آن هر دانهی
اندیشه، نطفهای از آفرینش است. گندمزار، نمادی از همین پویش است: جاییکه
بذرهای علم، فلسفه، اخلاق و خودِ انسان در هم میرویند و از درون این ترکیب،
«موجودیتِ نو » زاده میشود.
بیستوپنج مقالهی این جلد، مسیر تولد این بینش را از فلسفهی ژنی و
موجودیت شناسی تا مدیریت، استاندارد و حاکمیت دنبال میکند. در این مسیر، ما
درمییابیم که هیچ نظام فکری، سیاسی یا علمی تازمانیکه «تبلور ژنی » نیابد، زنده
نم ی ماند. ژنیزم، مکتب نیست، بلکه «روشی برای زنده نگاه داشتن آگاهی در جریان
خلقت » است.
این کتاب، نخستین گام در ترسیم نقشهی این جهانبینی است؛ نقشهای که بهجای
تعیین مقصد، راهِ پویایی و باززایش را نشان میدهد و خواننده را به مشارکت در رشد این
بذر دعوت میکند تا در گندمزار خلقت، هرکس ژنِ اندیشهی خود را به کِشت بنشاند.
سپاس از نیروی خلقت که اندیشه را چون نوری در ژن انسان به ودیعه نهاد. سپاس
از آنان که در مسیر اندیشه ورزی، در کنار من ایستادند؛ از دوستان، خوانندگان و
همراهانی که هر واژه را نه فقط خواندند، بلکه در خود زیستند.
از پژوهشگران و همکاران فرهیختهای که در بررسی، بازخوانی و ژرفکاوی مفاهیم
ژنیزم، با نگاه انتقادی و پرسشگر خود به این اثر روحی تازه بخشیدند. از آنانکه با
حوصله و عشق، به پالایش واژگان، تنظیم مقالات و آمادهسازی این مجموعه یاری
رساندند، و از خانوادهای که صبرشان پناه اندیشه بود. باشد که گندمزار اندیشه،
همیشه سبز بماند و از درون آن، نسلهای تازهی آگاهی برویند.
و سرانجام، سپاس از «بشریتِ در حال رشد »، از انسانِ امروز که در تلاطم های خویش
هنوز بذر دانستن را در دل نگاه داشته است.