آینه ای به گذشته پلی به آینده

این کتاب را نوشتم چون به جایی از زندگی رسیده بودم که دیگر نمی‌شد از کنار سؤال‌ها ساده عبور کرد. سؤالاتی که معمولاً بعد از پنجاه‌سالگی سراغ آدم می‌آیند؛ وقتی هیجان‌های جوانی خوابیده، نقش‌ها تغییر کرده‌اند و آدم برای اولین‌بار با خودش تنها می‌شود. این کتاب از دل همان تنهایی‌ها نوشته شده؛ از جایی که آدم می‌فهمد باید دوباره زندگی‌اش را مرور کند، نه برای حسرت خوردن، بلکه برای فهمیدن.

من این کتاب را از جایگاه یک زن نوشته‌ام؛ زنی که سال‌ها زن‌ها را دیده، شنیده و زیسته است. طبیعی‌ست که روایت‌های زنانه در این کتاب پررنگ‌تر باشند، چون جهان درونی زنان، پیچیده‌تر، خاموش‌تر و کمتر گفته‌شده است. اما این کتاب فقط برای زنان نیست. مردها هم در آن حضور دارند؛ شاید کمتر، اما عمیق، صادق و تأثیرگذار. روایت‌هایی از مردانی که کمتر حرف زده‌اند، کمتر دیده شده‌اند، اما درد داشته‌اند و هنوز دارند.

این کتاب مجموعه‌ای از روایت‌های واقعی، تجربه‌های زیسته و نگاه‌هایی‌ست که در نیمه‌ی دوم زندگی شکل می‌گیرند؛ جایی که آدم دیگر دنبال تأیید نیست، اما دنبال معناست. اینجا قرار نیست کسی نسخه‌ی آماده بدهد، اما انگار کسی آرام کنار گوشمان می‌گوید: «می‌شود دوباره نوشت، اگر جرأت نگاه کردن داشته باشی.»

در جایی از کتاب، از «برگه‌ی تقلب» حرف زده‌ام؛ نه به معنای دور زدن زندگی، بلکه به معنای آگاهی. همان دانستنی‌هایی که وقتی به آن‌ها می‌رسی، حل بعضی مسائل ساده‌تر می‌شود. انگار کسی تجربه‌اش را بی‌منت در اختیارت گذاشته تا راه را روشن‌تر ببینی.

این کتاب برای کسانی‌ست که خسته‌اند، اما هنوز رویا دارند. برای زنانی که سال‌ها خودشان را عقب گذاشته‌اند و حالا می‌خواهند دوباره بدرخشند. برای مردانی که بلد نبودند حرف بزنند و حالا شاید آماده‌ی شنیدن‌اند. اگر در میانه‌ی راه زندگی ایستاده‌ای و حس می‌کنی وقت بازنگری‌ست، این کتاب می‌تواند هم‌مسیر آرامی برایت باشد.