انتظار

بدون مقصد، ما تنها سایه‌هایی سرگردانیم که زندگی‌شان از سر عادت می‌گذرد، نه اراده. نیچه هشدار داد: هدف، شمشیر ما در برابر پوچی است. فرد بی‌هدف، در حال سقوط است؛ نیروی محرکه‌اش را به «دیگری» سپرده و منتظر فرمان جهان است، در حالی که جهان منتظر فرمان اوست. هراس از هدف‌گذاری، ما را در آغوش پوچی رها می‌کند. (مونیکا ذاکر)

نوشتن این کتاب برای من مثل چیدن جورچین با تیکه های مختلف از رویاها و تصاویر ذهنی من نسبت به جهان اطرافم بود. چیدن تصاویر مبهم و بی معنی کنار هم و معنی دادن بهشون رسیدن به پیامی به عنوان هدف لذتی برای من داشت که دوست داشتم با بقیه هم در اشتراک بزارم و برای درک بهتر تصاویری هم در کنار این نوشته اضافه کنم؛ داستان پشت این تصاویر برای من ارزشمندتر از خود این کتابه، در عصر امروز با وجود نیروی جدید هوش مصنوعی برای من قابل پذیرش نبود که هنر انسانی رو فدای این موضوع کنم و نقاشی‌های این کتاب رو به کمک یک دوست صمیمی کشیدیم و زمان برد تا به خواننده‌های عزیز این کتاب احترام گذاشته بشه.

در مورد داستان: انسان در عالم همواره مسافر است و چیزهای جدیدی می‌بیند و برایش حس ناامنی دارد و احساس رنج می‌کند، زمانی که امنیت حس کند به آن وابسته می‌شود اما این با ذات پیش رونده آن در تضاد است و باعث زجر دیدن آن می‌شود؛ و بازگشت به ذات و فرار از وابستگی به امنیت زجرآور کار آسانی نیست.

امیدوارم تجربه خواندن این اثر برای شما همراه با لذت و تجربه احساس جدیدی باشد.

محمد حسین شانه‌چیان یلدای سال 1404