ایران از دل خاک تا افق نور

اگر تا به حال شده باشد که در میانِ هیاهویِ روزمرگی، ناگهان دلت برای «جایی» تنگ شود که هرگز نرفته‌ای… یا ناگهان، بویِ خاکِ نم‌خورده، یادِ کودکی‌ات را زنده کند… اگر تا به حال، پشتِ یک عکسِ قدیمی، به دنبالِ ردِّ پایِ یک قصه‌ی گم‌شده گشته‌ای… این کتاب، برای توست.

«ایران، از دل خاک تا افق نور»، یک کتاب نیست. یک «سفر» است. سفری که در آن، تو راوی نیستی؛ «خاک» راویست. ایران، خودش، لب به سخن می‌گشاید و از هزاران سالِ بودنش می‌گوید؛ نه از زبانِ پادشاهان و سپهسالاران، که از زبانِ زنانی که کنارِ قنات، لالایی می‌خوانند، از زبانِ چوپانی که در دامنه‌ی کوه، ساز می‌زند، و از زبانِ پیرمردی که پشتِ دارِ قالی، آرزوهایش را می‌بافد.

نویسنده، با قلمی که نه از سرِ تحقیق، که از سرِ «عشق» می‌نویسد، گوشِ خود را بر زمینِ این سرزمین نهاده و نجواهایش را، به واژه، برگردانده است. او از «خودِ ایران» می‌گوید: از بهارِ کرمانشاه که با رقصِ پروانه‌ها آغاز می‌شود، از تابستانِ چابهار که با آوازِ صیادانِ بلوچ به پایان می‌رسد، از پاییزِ گیلان که بویِ چایِ تازه می‌دهد، و از زمستانِ البرز که در دلِ برف، رازهایِ کهن را پنهان کرده است.

در این کتاب، ایران فقط یک سرزمین نیست؛ یک «مادر» است. مادری که با همه‌ی زخم‌هایش، هنوز، فرزندانِ خود را در آغوش می‌کشد. و نویسنده، با همین نگاهِ مادرانه، از تمامِ اقوام، لهجه‌ها، آیین‌ها و هنرهایِ این خاک می‌گوید. از هوره‌ی کردی و زهیروکِ بلوچی، از مقامِ قاالقِ آذربایجان و امیریِ مازندران، از فرشِ دست‌بافِ زنِ کرمانی و خوش‌نویسیِ استادِ اصفهانی. او نشان می‌دهد که این تفاوت‌ها، نه «شکاف»، که «زیباییِ» این سرزمین هستند.

اما این کتاب، فقط گذشته نیست. نگاهِ نویسنده، از دلِ تاریخ، به امروز و فردا هم می‌رسد. او از نسلِ جوانی می‌گوید که در عینِ پایبندی به ریشه‌هایش، به دنبالِ افق‌هایِ تازه است. از زنانی که در سکوت، زندگی را می‌سازند، از مردانی که در کارگاه‌ها و مزارع، با دستانِ خسته، اما دلِ پر، به آینده امید می‌بندند. و در نهایت، با امیدی عمیق، رؤیایِ فردایی را ترسیم می‌کند که در آن، هم‌زبان‌شدنِ دل‌ها، از هر مرزِ جغرافیایی، مهم‌تر است.

«ایران، از دل خاک تا افق نور» یک «سندِ تاریخی» نیست؛ یک «نامه‌ی عاشقانه» است. نامه‌ای که به قلمِ دختری از دلِ روستا نوشته شده، و تقدیم به همه‌ی کسانی که در گوشه‌گوشه‌ی این جهان، دلشان برایِ بویِ نانِ تازه و صدایِ قنات، تنگ می‌شود.