خدای من نه خدای ما

خدایی ک برای نوشته هایم بنویس

دردهایش را زود گذر کن و بنویس

خوشی هایش را طولانی بنویس

آرزوهای محالش را واقعی بنویس

سختی های بی پایانش را خودت بنویس

اهداف کوچکش را بزرگ بنویس

و

حرف های ناگفته اش را راحت بنویس

و من در طلب تو ملتمسانه نگاهم ب آسمان است و چشم انتظار لمس لحظاتی ک باورش را از تو دارم….

و من نگران و مضطرب اما با گرمای شانه های تو لرزان اما استوار قدم بر میدارم

میدانم دستانم را محکم گرفته و با تو ادامه میدهم

ادامه دادن هایی ک پایانی ندارد و از تو فقط شیرینی طعمش را میخواهم ک بچشم تا بیشتر و بیشتر با تو بروم ب هرکجایی‌ک‌ میدانی …. سرگردان اما عاشق

رقصان اما گریان ، خوشحال اما مضطرب ، بینا اما ناپیدا ، خوش بو اما کم … ادامه میدهم در راهی ک ت باشی

نفسی عمیق برای مسیری ک گذشت اما امیدوار برای همواری مسیر

خدایا بیش از پیش نگاهمان کن ک جز تو نوری نیست …

شاید بلد نبودم برای تو قشنگ بنویسم قشنگ ترین خالق، ولی تو بدان در دنیای من تنها تو هستی ک همه چیز را قشنگ کرده ای …

و احساساتی ک گاهی دلت نمیخواهد تجربه اش کنی چون عطش عشق تورا می‌گیرد و تو دوستش نداری و فقط دلت میخواهد در دریای احساس خودت بجوشی حتی اگر بسوزی …. آری عشق با تو سخن می گوید …!

فرصت عاشقی برگ برنده زندگی من بوده است از تو میخواهم تا همیشه برنده باشم … و مارا با احساسمان زنده نگه دار و زنده کن نه عقلمان نه منطقی که هیچ وقت منطقی نبود…..

و تمام زندگی خلاصه ایست در خواسته هایمان از او اینکه چگونه با او‌ زندگی کردیم و کجا معنایش کردیم و خیالمان را کی با خود برد و محو معجزاتش شدیم و عاشقی را شروع کردیم….در کتاب خدای من نه خدای ما باهم زندگی را مرور میکنیم ، این قلم حسی داشت که کوچک برای بزرگی اش نوشت امیدوارم باب دل خوانندگان باشد و باهم راه را پیدا کنیم و هم مسیر شویم….شاید معجزه ای شد…!