خونه آخر

کتاب خونه آخر نوشته سرکار خانم نیایش کاشکی را به صورت قانونی از سایت متخصصان خریداری کنید.

ارسال کتاب تا ده روز کاری.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

همیشه میگن اگه قراره یک داستانی رو تعریف کنی، باید از اولش تعریف کنی؛

یعنی باید بگم که:

اون اول اولا یه شهر بود به اسم هالیاد. یه شهر با پادشاه و ملکه مهربون.

پادشاه و ملکه داخل قصر آبی زندگی می‌کردن.

پادشاه صاحب قدرت برف بود و ملکه صاحب قدرت روییدن گل‌های رنگارنگ.

در یکی از روزهای پاییزی صاحب دو دختر به اسم‌های ملیکا و نیکا شدن.

ملیکا موهای مشکی فر داشت و نیکا موهای طلایی صاف.

نیکا صاحب قدرت باد بود، ولی ملیکا نیروی مشخصی نداشت، به همین سبب خانواده آن‌ها اجازه بیرون‌آمدن به ملیکا نمی‌دادن و ملیکا همیشه داخل اتاقش می‌ماند، اما گاهی وقت‌ها وقتی کسی به‌جز ملکه و پادشاه درون قصر نبودن، ملیکا میومد بیرون از قصر و داخل حیاط دراز می‌کشید.

سارا خدمتکار قصر با ملیکا خیلی صمیمی بود و همیشه پیش اون بود.

مادربزرگ آن‌ها که مریم نام داشت، هر روز به قصر می‌آمد و به نیکا وردهای جادویی یاد می‌داد.

– مادربزرگ چرا این‌همه خودت رو خسته می‌کنی… وقتی من نیرویی ندارم؟

– وقتی نیروهایت نمایان شد، به این وردها نیاز پیدا می‌کنی.

سال‌ها می‌گذشت.

ملیکا همیشه توی اتاق بود و از پنجره به نوک صخره خیره می‌شد. ملیکا همیشه آرزو داشت پایین اون صخره رو ببینه. در یکی از روزها ملکه و پادشاه تصمیم گرفتن که نیکا رو جانشین خودشون کنن و درون قصر همه‌چی مهیا بود. همون روز به ملیکا خبر رسید که حال مادربزرگش خوب نیست. ملیکا با ترس و بغض سمت اتاقی که مادربزرگش داخل اون بود، رفت.

مادربزرگش روی تخت دراز کشیده بود و ملیکا رفت پیشش نشست و دستشو گرفت

– خوب شد که اومدی… ملیکا باید بری توی زیرزمین و برو داخل اتاقی که در زردرنگ داره و داخل یکی از کشوهای داخل یک جعبه کوچیکی یه کریستال آبی هست، اونو بردار… فقط امشب رو مهلت داری.

– اما آخه مادربزرگ…

– برو.

ملیکا بلند شد و یک روزنامه بزرگ برداشت بازش کرد و جلو صورتش گذاشت تا کسی اونو نبینه، بعدش رفت توی زیرزمین داخل حیاط.

راهروز زیرزمین تاریک و ترسناک بود، ته راهرو انباری بود که پر از عکس‌های سلطنتی بود و پر از کتاب‌های قدیمی و یک سمت هم پر از جعبه‌هایی بود که انگار سال‌ها خاک خورده بودن و داخل جعبه‌ها پر از لباس‌های سلطنتی بود. دیوارها پر از تار عنکبوت بود.

– حداقل اینجا رو تمیز می‌کردین خوب…

ملیکا در زرد و باز کرد و رفت داخل. داخل اتاق پر از کتاب و خورده‌شیشه‌ی لیوان و آینه‌های شکسته روی زمین بود که ثابت می‌کرد اونجا دعوا شده.

ملیکا رفت جلو و موهاش به طبقه‌های روی دیوار گیر کرد و افتاد؛ میون افتادنش پارچه سفید روی مبل رو گرفت، اما پارچه افتاد و اون دست سمت چپ ملیکا خورد به شمشیر و کف دستش زخم شد.

ملیکا دست چپش رو با دست راستش گرفت و بلند شد.

یه جعبه کوچیک کنار تخت دید، رفت سمتش، اما جعبه قفل بود. ملیکا همه جا دنبال کلید گشت و یه دسته کلید هشت‌تایی زیر شیشه‌های لیوان و تیکه‌های آینه پیدا کرد.

همه رو امتحان کرد و بالآخره کلیدی که علامت ماه داشت، به جعبه خورد.

داخل یک جعبه یک کریستال آبی بود با علامت هلال ماه با یک نقطه کنار هلال ماه.

ملیکا کریستال و گذاشت توی جعبه و دسته کلید رو برداشت و سریع رفت داخل قصر. وقتی داشت از پله‌های می‌رفت بالا، نیکا اونو دید: