رقص شب لبخند ماه

غزل یکی از قیافه های نجیب و شاخص و متشخص در شعر پارسی است اما باید دید که این فرم از شعر برای بیان احساس تا چه پایه توان و نیرو دارد؟

آیا هنوز غزل، مرکب راهواری برای حمل اندیشه‌های شاعرانه است یا نه؟

آیا این روش غزل‌سرائی که مضمونی را شاعری از دیگر شاعری برباید و آنرا قلب کند و یا رنگی دیگر بر آن بپاشد کاریست شاعرانه یا صنعتگرانه؟

شاعری که با احساسی خاص و اصیل به سرودن غزلی می‌پردازد، پس از طرح مطلع در بیت دوم و سوم و الی آخر، احساسش در قلمرو قوافی محصور می‌ماند و از صراط مستقیم اندیشه منحرف می‌شود؟ یا شاعرانی هستند که می‌توانند بر توسن سرکش قافیه لگام بزنند و این قوافی نافرمان و وحشی را به زیر رکاب احساس خود بکشند؟

امید است که این تلاش کوچک، نوازشگر ذوق های لطیف باشد و شما را به قلمروهای خاص احساسات دعوت کند تا از خواندن آن لذت دو چندان ببرید.

در شبِ آرام، پر از مهر و تبِ رازِ نگاه

ما دو چشمیم و دو دریا، پرِ امواجِ پناه

سایه سایه عشق می‌ریزد میانِ پلک ها

مثل عطری که بپیچد در دلِ خوابِ گیاه

ماه از آن پنجرۀ نیمه گشوده، نرم نرم

بر تنِ شب زده، زر می‌پاشد از کاسۀ ماه

پرده با دست نسیم، آهسته بازی می‌کند

تا بپوشاند کمی آن بوسۀ بی اشتباه