زخم نخستین

«زخم نخستین» روایتی شاعرانه و تأمل‌برانگیز از تجربه‌ی زیسته‌ی یک پرستار در سوگ عزیزی است که جامعه هرگز او را به عنوان «بازمانده» به رسمیت نمی‌شناسد. این کتاب، برخلاف بسیاری از آثار مرتبط با فقدان، در مرز باریک میان عشقی پنهان و اندوهِ بی‌صدایِ محکوم به سکوت حرکت می‌کند.

نویسنده که سال‌ها در بخش دیالیز شاهد رنج و امید بیماران بوده، این بار خود درگیر عمیق‌ترین درد ممکن می‌شود: از دست دادن کسی که قلبش بی‌آنکه کسی بداند، سال‌ها به او گره خورده بود. روایت کتاب از لحظه‌ای آغاز می‌شود که خبرِ مرگ، چون زلزله‌ای ناگهانی همه چیز را ویران می‌کند؛ با این تفاوت که زلزله در خلوت‌ترین لایه‌های جان رخ می‌دهد و هیچ فریادی از بیرون شنیده نمی‌شود.

«زخم نخستین» صرفاً یک سوگ‌نامه نیست. این کتاب

سفری است از شوک و انکار نخستین، به سوی آیین های شخصی برای وداع و سپس گذار به مرحله‌ای از پذیرش که در آن، عشق از قالب جسم رها می‌شود و به چیزی فراتر از حضور فیزیکی بدل می‌گردد. نویسنده با بیانی لطیف و در عین حال قدرتمند نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با «نوشتن» با فراموشی جنگید، چگونه می‌توان در نبودِ حقِ سوگواری اجتماعی، برای خود آیین‌های تک‌نفره‌ی معناداری ساخت و در نهایت چگونه می‌توان یاد عزیز سفرکرده را نه در حبس یک خاطره، که در جریانِ زندگی جاودانه کرد.

این اثر برای تمام کسانی نوشته شده است که می‌دانند گاهی عمیق‌ترین عشق‌ها، همان‌هایی هستند که هرگز مجال بروز علنی نمی‌یابند.