نقاش ونیزی

تا به حال شده حس كنيد كه هيچكس در اين دنيا نيست كه بتواند شما رو بييند ؟!

یا شما جورى دنيا و اطراف رو ببينيد كه ديگران نميتوانند؟

اين دقيقا همون حسى بود كه آريادنى داشت.

البته كه واقعا كسى نميتوانست آريادنى را ببيند…و البته كه دختر هم فقط به كمك رنگ‌ها ميتوانست جهان را درک کند.

او داخل دنیای پر نور خودش در ونیز تنها بود.

تا شبی رسید که او را در خوابش دید،مردی که زاده‌ای از تاریکی بود…به ماننده سنگِ فرش های باران خورده،زمستان و بوى سيگار برگ،سال 1935وكسى كه با لحن سرد و شلاق زننده اش و با اغواگری از دختر خواست كه دنبال او بگردد و پيدايش كند.

كسى كه به آريادنى حس تعلق و وجوديت ميداد.

دنياى تاريک و سرد او و همينطور حس مالكيت جنون وارى كه به دختر داشت،آریادنی را عازم راهى كرد كه پايانش در هاله اى از ابهام بود.

رويارويى با دنياهايى متفاوت،مفهوم دوستى…ترس…صداقت و از همه مهم تر.. سرنوشت جدالِ نور در مقابل تاريكى و عشقى كه تاوان زيادى به همراه دارد.

خواننده عزيزم؛

اينجا اغما زمان رابه بازى گرفته است و تصوير فرشته اى در دستان شيطان…تنها چيزى است كه به چشم شما ميخورد.