هاشور روزهای ابری

از اشعار اخوان ثالث شروع شد ، که چقدر نرم و لطیف می گفت و چقدر آرام و باتومأنینه به جان می نشست . من هم درست شبیه تمام دهه شصتی ها تا چشم باز کردم عشقی ناشناس و پنهان در دلم بود .

این عشق از همان کودکی گوشم را برای متل ها و قصه ها تیز میکرد ، انگار که با شور و اشتیاق داشتم گم شده ای را پیدا میکردم .

از همان زمان که زبانم به خواندن باز شد و دستم به نوشتن ، فهمیدم که زبان من شعر است برای انتقال احساساتم ، برای فهماندن ، برای فهمیده شدن و عجین شدم با اشعار اخوان خان :

من اینجا بس دلم تنگ است

و هر سازی که میبینم بد آهنگ است ..

و همچنین شعر را التیامی یافتم بر روی غمی پنهان و ناشناس که در وجود تمام ما هست از غروب جمعه های پاییزی بگیر تا شاید همین الان .

در لابه لای روزمرگی با آموزش و هم کلامی اساتید بزرگ و محترمی که نیستند و هستند و مرا قبول کردند برای شاگردی گره ی عمیق تری خوردم با شعر و راهم را انتخاب کردم و همچنین باعث انگیزه و تشویق من بودند .

هرگاه دچار خلسه ی دلتنگی و خستگی این دنیای سراسر هیچ و پوچ میشدم به هم میریختم . هر موقع که به هم ریختگی های روحم را کنار هم میچیدم ، چشم باز میکردم و کاغذ شعری را میدیدم که مرا در آغوش گرفته .

با نگاهی از دریچه ی احساس و تفکر غوطه ور شدم در هوای شعر که درمانی ست برای تمام درد ها و ناکامی ها .

رفته رفته روز به روز واژه به واژه گذشت و غم ، تجربه و احساس که دست مایه هایی برای تکلم شعر هستند وجودم را گرفت و آنقدر کنار زیر سیگاری در عمق انزوا فکر کردم که ناگهان ابر شدم و باریدم و مجموعه ای از اشعارم که حاصل الهامات روحی ام است جمع شدند تا شروعی باشد برای موج نویی از اشعار و مجموعه های دیگرم.

امیدوارم که سطح ساده ی دفتر شعرم آرامش کمی بدهد به همدرد هایم ، دلهایی که دست عمیق دلتنگی پای انزوای آنها را گرفته و میکشد و مثل من جز زبان شعر دهانی برای حرف زدن ندارند.