هوای بی‌وزنی

کتاب هوای بی‌وزنی نوشته سرکار خانم ناهید سلطانی را به صورت قانونی از سایت متخصصان خریداری کنید.

ارسال کتاب تا ده روز کاری.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

من به عشق دریک نگاه اعتقاد دارم

چون دراولین نگاه زندگیم مادرم را دیدم

مادرم من از تو من شدم و هستی‌ام از توست

چاپ این کتاب پیشکش مادرم شوکت شاهمرادی و روان شاد پدرم سعیداله سلطانی شهیدلو

نمی دانی چه می‌دانی که انسان بودن چه دشوار است چه زجری می‌کشد آنکس که از احساس سرشار است.

شعر نوعی ماجراجویی است که به ما کمک می‌کند تا زبانی غنی داشته باشیم و با کلمات تصاویری شفاف نشان دهیم، شعر نوع خلاقانه‌ای از نوشتن است که حتی اگر کنج اتاق و در میان کاغذ پاره‌هایتان باشد و هیچ‌وقت منتشر نشود هم اثرش را خواهد گذاشت. می‌گویند شعر زمانی ساخته می‌شود که بهترین کلمات در بهترین مکان‌ها قرار می‌گیرند یا گاهی هم توصیف صحنه با کلمات همیشه این کلمات که شاهد بر زندگی و احساس آدم هست و همه واقعیت‌رو ثبت می‌کنند.

عشقم تو روز مرگی‌هام

‌آن دم که قدم می‌گذاری در خیالم

بی‌اراده لبخندی بی ریا و سبک

بر کنج احساسم در می‌زند و من

چه مشتاقانه پشت در می‌مانم تا

مبادا خیالت نازک دلانه بشکند

در کنج احساسم

از گذشته‌های دور تا امروز شعر بسیار نوشته‌اند شاعران و نویسندگان و فیلسوفان که همیشه شعر و غزل جایگاه ویژه‌ای در اذهان داشته است و در همه دوران، بسیاری مشتاق بوده‌اند که بدانند چه کسانی در مورد چه چیزی شعر گفته‌اند، وقتی سخن از شعر به میان می‌آید جدا از احساسات ناب عاشقانه ممکن است به بخش تاریک و غم‌انگیز ماجرا که دوری دلتنگی جدایی و فراق از یار است هم برسیم که می‌توانیم احساسات درونی خود را به زبان شعر و دلنوشته‌های عاشقانه ابراز کنیم که این یکی از شیوه‌های ابراز دلتنگی است. افرادی هستند که معشوق یا عزیزی را به هر دلیلی ازدست داده‌اند برای اینکه بتوانند خود را از آن بحران جدایی و غم برهانند به خواندن و بعضا نوشتن اشعار پر احساس و غمگین با مضمون جدایی و دوری روی می‌آورند.

من خودم را به دست دنیا سپردم

به روزهای روشن به رویا سپردم

من هم یک وقت‌هایی دلتنگ می‌شوم دلتنگ خودم که جا مانده‌ام درخود، وقتی هوا بوی غریبی می‌گیرد تو هم با غربت خودت می‌میری

من هم یک وقت‌هایی دلم می‌خواهد با یکی حرف بزنم، شیشه اندوه خود را (ها)کنم

گفتنی‌ها را بنویسم دیگر چه فرقی می‌کند از تو بگویم یامن، تنهایی را با هر خطی بنویسی خوانده نمی‌شود چون معنا نمی‌شود، فقط درد می‌شود

دیدی ای دل باز سکوت کردی و خندیدی

بی‌گمان کس ندانست که چقدر رنجیدی

بچه که بودم میدیدم مادرم را که روی آرزوهای خود پا می‌گذاشت، سلیقه و نیازهایش را دیگر به خاطر نداشت، اندوه و دلتنگی هایش را در خلوت با خود اشک می‌ریخت، حال می‌فهمم او زن قوی بود که موقع شکستن صدایش در نمی‌آمد و در نهایت با گریه‌های یواشکی خود را تسکین می‌داد. آری زن که باشی باید بغض‌های زیادی را بی‌صدا دفن کنی.

از من پرسیدی حالت خوب است

گفتم حالم خوب است اما تو باور نکن

آری می‌نویسم تا با خود سخن گویم که تو

(ای بانو) در خلقت مظهر احساس و هنر و آرامشی

جسارت می‌خواهد نزدیک شدن به دورترین افکار زنی که روزها مردانه با زندگی می‌جنگد اما شبها بالش‌اش از هق‌هق‌های زنانه خیس است.

آری خدا تو را آفرید که از طریق تو عشق‌ورزیدن را به تمام جهان هدیه کند و تو خالق محبتی، این دنیا برای احساس تو خیلی کوچک است

من کیم عابر خیابان بی‌کسی

ویران شده در هر نفسی

مثل بهار خزان دیده، خسته‌ام از شان خمیده

نقش اندوه در رخم، خنجر زمانه نشسته در تنم

سکوتی به بلندای فریاد در من نقش‌ بسته

من خسته‌ام از دخترک جامانده در هوای قفس

در کوله‌باری پر از عشق، بوسه، آغوش

مانده‌ام مثال خاکستر زیر آتش

جامانده در غم‌ها، بوسه‌هایی گم شده در رویا

و در نهایت بسی شایسته است به پاس تلاش‌ها و زحمات مستمر شما در راستای راهنمایی و پیش‌برد دلنوشته‌هایم نهایت سپاس و قدردانی خویش را خدمت عزیزان در انتشارات متخصصان ابراز دارم.