سبو

نیاز مداوم و هر روزه ی من به خاموش کردن دستگاهِ بدن برای ساعاتی مشخص از کجا نشئت می گیرد؟ در واقع چرا اندیشه ی حاکم بر اندامِ من نیاز به استراحت در قالب” خواب” را داراست؟ آیا می توان چنین نتیجه گرفت “اصلِ وجودیِ من” در ناخودآگاهی موجود است که بی اتصالِ مستمرِ روزانه به آن، دوام آوریِ این دستگاه با مشکلِ

بنیادین رو به رو می شود؟ آیا وجودِ این ناخودآگاه، کارکردِ “نظامِ اندیشه” و به طور کلی “خرد” در موجودیت من را تحت شعاعِ خود قرار نمی دهد؟

چگونه بر اندامِ خود تسلط دارم؟ یا با عمق بیشتر، نحوه ی ارتباط بین اندیشه ای که در من شکل می گیرد با اقدامی که توسط اندام های حرکتی انجام می شود به چه صورت است؟ آیا این ارتباط فقط به اندام حرکتی محدود است یا به تک تک عناصرِ سازنده ی دستگاهِ بدنِ من؟ آیا می توان نتیجه گرفت آن”ناخودآگاه” نه فقط محدود به ذهن، که حاکم بر تک تک این اجزای سازنده است؟

اگر نه و آلترناتیو “میل” را پاسخ به سؤالِ مفروض بالا در نظر بگیریم، ریشه ی شکل گیریِ این میل را از کجا می توان جست و جو کرد؟

حال چه می شود که میل به پروسه ی صدورِ فرمان و به تبعِ آن اقدام می انجامد؟ آیا خودِ “ماهیتِ اندیشه” توانایی ورود به منظورِ دخل و تصرف در این پروسه را داراست؟

فراتر از امیال، چه مفاهیمی در ساختارِ اندیشه شکل می گیرند که جستجوی معنا را دنبال می کنند؟ مگر نه اینکه منِ خامِ تجلی یافته، در قالبِ این موجودیت فیزیکی، در همین ابعاد فیزیکی حاضر است، پس چگونه در پیِ نظامی معنایی می گردد که هیچ گونه عینیتِ فیزیکی از خود ندارد؟

آیا بدونِ توجه به مفهومِ”ناخودآگاه” اقبالی برای گشودنِ گره ی عقلانیِ موجود در این پرسش ها می یابم؟