شبکش

این کتاب، برای دنباله‌رویِ اساتید نیست؛ برای کسانی است که می‌خواهند از میانِ سایه‌ی بزرگِ آن‌ها، راهِ خود را پیدا کنند.

«شب‌کُش» نه تکرارِ غزل‌هایِ رمانتیک است و نه کپی‌برداری از تراژدی‌هایِ بزرگِ تاریخ. این اثر، نه برایِ نه میلیارد نفر نوشته شده و نه برایِ اثباتِ چیزی در برابرِ رقبایِ الهی. این کتاب، برایِ کسانی است که می‌دانند «حقیقت» جایگاهی در کتابخانه‌هایِ رسمی ندارد.

مریم ابراهیمی (شبگرد)، در این اثر، از مرزهایِ مصلحتی عبور می‌کند. او نه از سارتر برایِ تعریفِ پوچی، و نه از داستایوفسکی برایِ بازآفرینیِ رنج، بلکه از «خودِ عریانِ هستی» می‌گوید. او فیلسوف نیست که مدرکی داشته باشد، او بیننده‌ای است که از متفاوت بودن نمی‌هراسد. او در اوجِ نوجوانی، در حالی که جهان در تلاش است تا او را در قالب‌هایِ از پیش تعیین‌شده‌یِ سن و سال محصور کند، با پرسش‌هایِ بنیادینِ اگزیستانسیالیسم روبرو شده است؛ او پیش از آنکه سال‌ها با رنجِ هستی دست‌به‌گریبان شود، معنایِ پوچی و لرزشِ وجود را کالبدشکافی کرده است.

در «شب‌کُش»، شما با لایه‌هایی از جنسِ «سفیدیِ خالص» روبرو می‌شوید؛ سفیدی‌ای که از دلِ سیاهی‌ها بیرون آمده است تا قوانینِ وضع‌شده‌یِ دیگران را به چالش بکشد. کتاب با حضورِ گذرا در قلمرویِ احساس و رمانتیسم آغاز می‌شود، اما به سرعت از آن عبور می‌کند تا به قلبِ تپنده‌یِ سوررئالیسم، نیهیلیسم و ابزوردیسم برسد. اینجا، کلمات دیگر برایِ خنداندن یا گریاندن نیستند؛ کلمات برایِ «زیستن» هستند. نثری که از عینِ زندگی برآمده؛ با تمامِ تلخی‌ها و شیرینی‌هایِ بی‌رحمانه‌اش.

این اثر، پیام‌آورِ جامعه‌یِ خودِ نویسنده است؛ برایِ آن‌هایی که عمقِ قضیه را می‌بینند و از فکر کردن نمی‌ترسند. برایِ آن‌هایی که می‌خواهند بدانند زندگی، آن چیزی نیست که به آن‌ها دیکته شده است.

اگر به دنبالِ داستان‌هایِ کلیشه‌ایِ «عشق و نفرت» هستید، این کتاب برایِ شما نیست. اما اگر از حقیقت نمی‌ترسید، اگر خواستارِ کشته شدنِ «شبِ درون» خود هستید تا نور از راه برسد، و اگر آمادگیِ مواجهه با نگاهی را دارید که از مرزهایِ زمانِ خود فراتر رفته است…

واردِ قلمرویِ «شب‌کُش» شوید. این پایانِ سکوت و آغازِ مواجهه با خویشتن است.