مثلث من

هویت در نخستین مراحل زندگی همچون لباسی است که از خانواده

به ارث می‌رسد؛ لباسی با رنگ باورها و از جنس نیازهای نسل پیشین،

همراه با بافت رفتارهای آموخته شده و دوخت تعاریفی که دیگران برای

ما برگزیده اند. در کودکی این لباس نه تنها مناسب است، بلکه امن و آشنا

به نظر می رسد. ما با آن بزرگ می‌شویم و با گذر از مرزهای کودکی و ورود

به سرزمین نوجوانی، این لباس کم کم تنگ می‌شود. این تنگ شدن نقص

لباس نیست، بلکه به دلیل رشد ما رخ می‌دهد. نوجوانی آغاز سفری است

که در آن فرد برای نخستین بار با پرسش هایی بنیادین روبه رو می شود؛

پرسش هایی که از درون می جوشند: من کیستم؟ آنچه دوست دارم

چیست؟ در چه چیزی توانمندم؟ چه ارز ش هایی برایم معنا دارند؟

در این مرحله، هویت دیگر نمی‌تواند صرفاً بازتابی از رفتار خانواده یا

جامعه باشد؛ فرد نیاز به بازتعریف خود دارد. این فرآیند برای ساختن

آینده ای شکل می‌گیرد که فقط از آنِ اوست، نه هیچ کس دیگر. «مثلث

من » دعوتی ساده برای بازگشت نوجوانان به درون و ساختن هویتی فردی

است.

هویت در نخستین مراحل زندگی همچون لباسی است که از خانواده

به ارث می‌رسد؛ لباسی با رنگ باورها و از جنس نیازهای نسل پیشین،

همراه با بافت رفتارهای آموخته شده و دوخت تعاریفی که دیگران برای

ما برگزیده اند. در کودکی این لباس نه تنها مناسب است، بلکه امن و آشنا

به نظر می رسد. ما با آن بزرگ می‌شویم و با گذر از مرزهای کودکی و ورود

به سرزمین نوجوانی، این لباس کم کم تنگ می‌شود. این تنگ شدن نقص

لباس نیست، بلکه به دلیل رشد ما رخ می‌دهد. نوجوانی آغاز سفری است

که در آن فرد برای نخستین بار با پرسش هایی بنیادین روبه رو می شود؛

پرسش هایی که از درون می جوشند: من کیستم؟ آنچه دوست دارم

چیست؟ در چه چیزی توانمندم؟ چه ارز ش هایی برایم معنا دارند؟

در این مرحله، هویت دیگر نمی‌تواند صرفاً بازتابی از رفتار خانواده یا

جامعه باشد؛ فرد نیاز به بازتعریف خود دارد. این فرآیند برای ساختن

آینده ای شکل می‌گیرد که فقط از آنِ اوست، نه هیچ کس دیگر. «مثلث

من » دعوتی ساده برای بازگشت نوجوانان به درون و ساختن هویتی فردی

است.