نفس هایی در خاک آبی

وقتی سال‌ها در مسیری قدم برمی‌داری، با گام‌هایی کوتاه، آرام و پیوسته، شاید در نگاه بیرونی حرکتی دیده نشود؛ اما در درون، چیزی دائماً در حال شکل گرفتن است. نوشتن برای من چنین مسیری بوده است. مسیری که از نوجوانی آغاز شد، در سکوت ادامه یافت و با صبر و ماندگاری رشد کرد. سال‌هایی که نوشتن نه انتخابی لحظه‌ای، بلکه شیوه‌ای برای نفس کشیدن بود.

گاهی در این راه، به نقطه‌ای می‌رسی که باید تصمیم بگیری: ایستادن یا رسیدن. انتظار طولانی می‌شود، تردیدها پررنگ‌تر، اما لحظه‌ای فرا می‌رسد که می‌فهمی زمان آن تصمیم بزرگ رسیده است. زمان ایستادن نیست؛ زمان ادامه دادن و به مقصد نزدیک شدن است.

اولین کتاب من با عنوان «نفس‌هایی در خاک آبی» حاصل همین مسیر است. این کتاب به همان ترتیب زمانی نوشته شده که نوشتن من از سال ۱۳۷۵ آغاز شد؛ سال‌هایی که روحیه‌ی یک نوجوان و سپس یک جوان، سطر به سطر در شعرها ثبت شده است. این کتاب بازتاب لحظه‌هایی‌ست که زیسته شده‌اند، احساس شده‌اند و صادقانه روی کاغذ آمده‌اند.

در کتاب دوم، نوشته‌ها تا پایان سال ۱۴۰۰ ادامه پیدا می‌کنند؛ به‌جز فصل سوم که آگاهانه به شعرهایی اختصاص داده شده است که در بستر بحران جنگ و روزهای پس از آن شکل گرفته‌اند. در این بخش، تلاش کرده‌ام تجربه‌ی آن روزها را نه با گزارش، بلکه با زبان شعر تصویر کنم.

و کتاب سوم، که اکنون در مسیر انتشار است، ادامه‌ی همین راه خواهد بود؛ ادامه‌ی نفس‌هایی که هنوز جاری‌اند و به چشم‌های پرمهر مخاطبان سپرده خواهند شد.

تمام این مسیر، ارزش همین لحظه‌ها را داشت؛ لحظه‌هایی که در نهایت، به لمس رویاها ختم می‌شوند.